سلام

خیلی وقت بود میخواستیم با دوستم یه وبلاگ بزنیم

ولی خب شاید قسمت نبود شاید هم ....

ولی بالاخره اومدیم

خیلی حرفا داریم و خیلی چیزا تو دلمون هست ،

یا علی میگیم و شروع میکنیم...........

تا بعد

چقد خوب میشد با نگاش غافلگیرت کنه

همون وقتایی که جاش به شدت خالیه ...

+ 10 اردیبشهت، روز ملی خلیج فارس

نمی دونم کی، دو سه ماه دیگه، دو سه سال دیگه، ولی مطمئنم یه روز میرسه که همه این دور بودن ها رو نزدیک میکنی، همه این فاصله ها رو پر میکنی.

یه روز میرسه که چشمات تو چشمام میمونه، دستات تو دستام میمونه و عطرت رو نفس میکشم تا همیشه...

مهم نیست چندتا پاییز و زمستون گذشته، مهم نیست بهار و تابستونای خالی از بودنت، روزی که بیای همه ی آسمون بارون میشه و زمین زیر قدم هات سبز و سبزتر...

روزه میگیریم که یاد بگیریم تحمل کردن رو، تمرین کنیم صبر کردن رو. ولی کاش میشد این شونزده ساعت صبر کردن رو بسط بدیم به همه روزامون، که تحمل کنیم بداخلاقی ها رو، که تحمل کنیم جای خالی دلبستگی هامون رو، که تحمل کنیم دلتنگی ها رو ... که ساعتا بگذرن و صدای اذون برات پر از حس خوب باشه. که شب بشه و وقتی میری کنار سفره افطار با همه رنگ پریدگی صورت و بیحالی نگی من نه گشنمه نه تشنه! کاش میشد صبر کردن رو کش بدیم تا برسه به آخر شب برسه به سحر برسه به روز بعد روزای بعد روزهای بعد بدون زل زدن به دیوار و فکر های عذاب آور!

باید امروز حواسم باشد

که اگر قاصدکی را دیدم

آرزوهایم را

بدهم تا برساند به خدا

"سهراب سپهری"

چقدر روزای سختیه...

چقدر روزای بدیه...

نمیدونم قراره یه دقیقه بعد چی بشه، همه چی پنجاه پنجاهه، هیچی قطعی نیست!

نمیدونم تو کجایی، چیکار میکنی!

کاش میشد یهو زمان میپرید به دو ماه جلوتر و همه چی سرجاش باشه و همه این مشکلات حل شده باشن...

اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست، بگذار یکی نباشد.

بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.

بخواه که در عین یکی بودن، یکی نباشیم.

بخواه که همدیگر را کامل کنیم، نه ناپدید.

...

بیا متفاوت باشیم.

نادر ابراهیمی